• شناسنامه

تیره:Hypericaceae
نام لاتین:Hypericum perforatum L.
نام انگلیسی:Stjohns wort - Hardhay
نام فارسی:علف چای – گل راعی – هوفاریقول
نام عربی:حشیشه القلب – داذی – داذی رومی معرفی و گیاهشناسی: گل راعی گیاهی است علفی و چندساله با ارتفاع 30 تا 90 سانتی متر که دارای ساقه ای بدون کرک و تا حدودی خزنده است. برگ های این گیاه قاشقی شکل و بدون دمبرگ می باشند و دارای حفرات فراوان اسانس هستند که نام گونه ی این گیاه (perforatum) از همین ویژگی آن حاصل شده است. گل های زرد رنگ این گیاه در یک گل آذین دیهیم قرار گرفته اند. در مورد این گیاه در بین اروپائیان داستان های زیادی موجود می باشد که گل راعی را دافع ارواح خبیثه می دانند و نام جنس این گیاه (Hypericum) برگرفته از همین موضوع است. رقم توپاز آن دارای اهمیت فراوان دارویی است. نیازهای اکولوژیکی و پراکنش: گل راعی گیاهی است آفتاب دوست و تا حدودی رطوبت پسند که در خاک هایی با بافت سبک تا متوسط با pH خنثی بخوبی رشد می نماید.این گیاه در مزارع متروک حاشیه راههای روستایی , نواحی کم درخت جنگلها, بیشه ها, روی تپه ها, مزارع شخم خورده و خشک و آفتابگیر و چمنزارها می روید. کاشت، داشت و برداشت: تکثیر این گیاه عمدتا توسط بذر و گاها توسط ساقه های رونده صورت می گیرد. بذور ریز این گیاه را بایستی در عمق کم کشت نمود و معمولا از کشت غیرمستقیم بذور استفاده می شود. برداشت این گیاه در زمانی است که 50 درصد گل ها باز شده اند و این عمل شامل قطع پیکره ی رویشی این گیاه از نزدیکی سطح زمین می باشد. برداشت در یک روز آفتابی صورت گرفته و محصول را بایستی به سرعت در محلی تاریک خشک نمود. فرآوری:سرشاخه های گلدار و برگ های این گیاه دارای ترکیباتی چون اسانس، تانن، هایپرسین، هایپرین، کولین، فلاونوئید ها و ... می باشند. اسانس این گیاه و روغن این گیاه (حاصل خیساندن گل های آن در روغن آفتابگردان است که به دلیل حضور هایپرسین در آن، به رنگ قرمز می باشد) خواص درمانی و کاربرد: برخی از اثرات درمانی این گیاه عبارتند از: آرام بخش و ضد میگرن، درمان ناراحتی های ریوی، درمان مشکلات شب ادراری کودکان، درمان عفونت های دستگاه تناسلی زنان و  ... . در استعمال خارجی برای بهبود زخم ها و درمان سوختگی پوست بکار می رود. اخیرا توجه فراوانی به این گیاه جهت درمان ایدز شده است. همچنین گیاه دارویی علف چای در رفع شب ادراری، روماتیسم و نقرس مورد استفاده قرار می‌گیرد. گیاه دارویی علف چای مصارف دیگری نیز دارد از جمله اینكه عصاره روغنی حاصل از آن برای بهبود زخمها و سوختگی‌ها مفید است. گیاه علف چای دارای اشكال دارویی متنوعی است كه میزان مصرف آن در موارد مختلف تفاوت می‌كند. از جمله اشكال مختلف آن بصورت كپسول یا قرص است كه در درمان افسردگی خفیف تا متوسط مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای افسردگی دو تا چهار گرم گیاه خشك شده بصورت خوراكی یكبار در روز مورد مصرف قرار می‌گیرد. گیاه دارویی علف چای برای زخم، ضرب دیدگی و تورم بصورت موضعی در نواحی آسیب دیده مصرف می‌شود. از عصاره مایع این گیاه بصورت دو تا چهار میلی لیتر بصورت خوراكی یكبار در روز استفاده می‌شود. در مصرف این گیاه بصورت چای دو تا سه گرم گیاه خشك در آب جوش مورد استفاده قرار می‌گیرد. داروهای رسمی موجود در ایران كه در آنها این گیاه دارویی استفاده شده شامل قرص روكشدار پرفوران است كه در موارد درمان افسردگی، بی‌خوابی، اضطراب، سردردهای عصبی دوران قاعدگی و میگرن مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین قطره هایپیران است كه در درمان افسردگی بی‌خوابی، اضطراب، سردردهای عصبی، سردردهای دوران قاعدگی و میگرن مورد استفاده قرار می‌گیرد. قسمت مورد استفاده این گیاه، سرشاخه گلدار گیاه تازه یا گیاه خشك شده و نیز گلهای تازه گیاه است. اگر گلهای تازه گیاه بین انگشتان فشرده و له شود مایعی قهوه‌ای تیره رنگ از آن تراوش می‌كند. زمان گلدهی این گیاه اواخر اردیبهشت تا اواخر مهرماه است گیاه را بین ماههای خرداد تا شهریور جمع‌آوری و در سایع خشك می‌كنند.سرشاخه‌های گلدار گیاه را همیشه باید در زمان گل دادن چید. انتشار عمومی این گیاه در غرب آسیا، اروپای مركزی، آفریقای شمالی، اندونزی، آمریكای شمالی و جنوبی و استرالیا است. احتیاطات مصرف: مصرف بیش از حد این گیاه سبب نوعی حساسیت می شود که تحت تاثیر نور افزایش می یابد. نحوه ی مصرف: 2 تا 4 گرم از آن بصورت دمکرده سه بار در شبانه روز دامنه انتشار نواحی مختلف البرز, کرج, راه چالوس, گیلان: رشت به آستارا, لاهیجان, عمارلو, بین کبوتر چاک و پاک ده در ارتفاعات 2000 متری آذربایجان: ارومیه, نزدیک دیلمان, قره داغ, جنگل علی بلاغ, اردبیل, کوه سهند, نواحی شمالی ایران, خراسان, مغرب ایران, بروجرد, کوه الوند, نهاوند, گرگان, نزدیک رادکان گنبد کاووس, جنگل گلستان: مازندران: دره هراز, کوهرنک, دره تالار, پل سفید, دره چالوس, پل زنگوله, کلاردشت, خراسان, بجنورد, تپه مراوه, لرستان, بیشه, اطراف تهران.

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

ژینکو (جینکو ـ درخت پرسیاوشان)نام علمی: Ginkgo biloba
نام انگلیسی: Ginkgo - Maidenhair Tree
تیره : ژینکو Ginkgoaceae

معرفی و گیاهشناسی:

ژینکو یکی از قدیمی ترین گیاهان روی زمین است که به دلیل قدمت 200 میلیون ساله اش به فسیل زنده مشهور می باشد و از این لحاظ دارای اهمیت خاصی در علم گیاهشناسی است. ژینکو درختی است از زیرشاخه ی بازدانگان و تنها گیاه باقیمانده از خانواده ی ژینکو می باشد. ژینکو درختی است دوپایه (به ندرت یک پایه) و خزان کننده که ارتفاع آن به 30 تا 50 متر هم می رسد. برگ های دولبه ی آن به صورت متناوب بر روی شاخه ها قرار می گیرند. گل های زرد رنگ نر در این گیاه به فرم گل آذین شاتون و گل های ماده به صورت مجتمع در انتهای شاخه ها قرار دارند و ایام گلدهی آن در فصل بهار می باشد. عمل گرده افشانی توسط باد صورت می گیرد و میوه هایی شفت مانند بوجود می آیند.

نکته ی مهم در مورد این درخت، شناسایی پایه ی نر از پایه ی ماده در ایام قبل از بلوغ آن است. در برخی منابع آمده است که از روی عمق بریدگی برگ ها (برگ های پایه های ماده دارای بریدگی های کمتری هستند)، زمان ریزش برگ ها (برگ های پایه های ماده دیرتر از پایه های نر ریزش می کنند) و ... می توان به این موضوع پی برد ولی بهترین راه این است که تا زمان شکوفه دهی درختان منتظر بمانیم و یا از روش های تجزیه ی DNA استفاده نمائیم.

اسامی ژینکو بیلوبا:

نام قدیمی جینکو بیلوبا Salisburia adiantifolia بوده است و نیز دارای نامهای رایج درخت پر سیاوش مویی و درخت چهل تاج می‌باشد و همچنین نامهای چینی زیادی برای آن وجود دارد. در ژاپن نیز به آن Icho و به میوه آن Ginnan می‌گویند. این درخت وقتی که جوان است دارای شکل هرمی با شاخه‌های بلند قائم و قلمی است و هنگامی که مسن‌تر شد تاج آن پراکنده و نامنظم می‌شود. این درخت می‌تواند تا 35 متر طول و 10 متر قطر ساقه داشته باشد. این درخت برگ ریز است و برگهای آن بر روی شاخه‌های بلند پراکنده هستند در حالی که در رأس شاخه‌های کوتاه تراکم یافته‌اند. شاخه‌های کوتاه این درخت نمود بسیار جالبی از گیاه جینکو هستند که هر ساله تاجی از برگهای جدید درست می‌کنند و همچنین تولید میکروسپورانژیوم و تخمک توسط این شاخهای کوتاه صورت می‌گیرد.

شاخه‌های کوتاه پس از چند سال که زمان آن در واریته های مختلف فرق می‌کند بلند شده و تولید برگهای پراکنده و غیر مجتمع می‌نمایند. شاخه‌های بلند معمولا یک شاخه کوتاه انتهایی برای چند سال بعد ایجاد می‌نمایند. این قابلیت تولید شاخه‌های کوتاه می‌تواند دلیل آن باشد که چرا مدت زمان رشد درخت در مقایسه با سایر نهاندانگان طولانی است. و همچنین می‌تواند روشن سازد که چگونه درخت می‌تواند از این قابلیت خوب برای بقا برخوردار باشد. برگهای جینکو دارای دمبرگ بلند بوده و در شکل و اندازه‌های متنوع هستند. در کل برگهای جینکو دارای دو لوب ، فاقد رگبرگ میانی و بطور غیر عادی کنگره‌دار هستند.

رگبرگها مکررا منشعب می‌شوند و بعضی از آنها درهم ادغام می‌گردند. این گیاه دوپایه بوده و اسپورانژیومهای آن روی شاخه‌های کوتاه تشکیل می‌شوند. میکرواسپورانژیومها با آرایش نگینی یا تسمه‌ای به تعداد 3 تا 6 عدد بر روی شاخه قرار گرفته‌اند و هر یک مانند یک محور نوسانی پرچمهای زیادی را که نزدیک بهم مرتب شده‌اند، در بر می‌گیرند. پرچم در حقیقت یک برآمدگی با پایه کوتاه با 2 تا 4 کیسه گرده است که به صورت طولی شکاف می‌خورند.

مگاسپورانژیومها معمولا به تعداد 1تا 3 عدد به صورت افراشته بر روی شاخه قرار می‌گیرند و هر یک شامل یک شاخه بلند هستند که یک تخمک را در هر سمت خود نگه می‌دارد. تخمک بدون پایه و صاف بوده و در پایه دارای یقه می باشد و برهنه است. میوه ی جینکو شفت مانند با گوشت نارنجی است که یک درون بر چوبی را می پوشاند. جنین معمولا 2 تا 3 لپه است. میوه‌های جینکو در پاییز در هنگام افتادن مقادیر زیادی بوتیریک اسید تولید می‌کنند که سبب ایجاد بوی نامطبوع و زننده‌ای می‌شود.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش:

ژینکو درختی است نورپسند که به استرس هایی نظیر خشکی، آلودگی هوا و خاک و ... مقاوم می باشد. در خاک هایی با بافت های مختلف، pH های گوناگون و ... می تواند رشد کند. (در مورد محیط رشد ایده آل آن اطلاعاتی در دست نیست.)
ژینکو بومی شرق آسیا (کشور چین) است و در اکثر نقاط جهان امروزه پرورش داده می شود. در کشورمان نیز بصورت پراکنده در شهرهای شمالی، اطراف تهران، مشهد و ... کاشته شده است.

 

کاشت، داشت و برداشت:

اطلاعات محدودی در این زمینه در دسترس می باشد. تکثیر این گیاه به دو طریق جنسی (بذر) و غیرجنسی (قلمه، پیوند و کشت بافت) امکان پذیر می باشد. تکثیر از طریق قلمه بیشتر مورد توجه می باشد زیرا در این روش جنسیت درختان حاصله مشخص خواهد بود. امروزه تکثیر این گیاه توسط کشت بافت بسیار مورد توجه قرار گرفته و تحقیقات گسترده ای در مورد بهینه سازی این روش در حال انجام می باشد.
برگ ها و گاها دانه های این گیاه مورد برداشت قرار می گیرند. بهترین زمان برداشت برگ ها در اواسط اردیبهشت و اوایل خرداد ماه است که میزان مواد موثره ی برگها در حالت ماکزیمم می باشد.

فرآوری: برگ های این گیاه دارای ترکیباتی چون: فلاونوئیدهای گلیکوزیدی (مانند کوئرستین، کامپروفیل)، بی فلاونوئیدها، جینکولیدها و ... می باشند. مواد موثره ی برگ ها توسط روش های عصاره گیری استخراج می گردند. خواص درمانی و کاربرد: با آنکه اثرات فیزیولوژیکی بیشماری برای این گیاه شناخته شده است ولی بهبود گردش خون در مغز و افزایش متابولیسم سلولی بیشتر مورد توجه بوده اند. به دلیل اثرات ذکر شده، امروزه از برگ های این گیاه برای درمان بیماریهایی که در اثر افزایش سن پدید می آیند نظیر آلزایمر، افسردگی، بیماری های قلبی - عروقی و ... استفاده می شود. در داروخانه های کشورمان قرصی با نام جینگومد موجود می باشد که از برگ های این گیاه حاصل شده است. در ضمن این گیاه (عمدتا پایه های نر) به دلیل مقاومت بسیار خوب به شرایط فضای سبز شهری و زیبایی آن بخصوص در فصل پائیز، در پروژه های فضای سبز شهری مورد استفاده قرار می گیرد. تاثير مصرف جينكوتيدي (Ginkgo T.D) در كاهش وزوز گوش ذهني:براي بررسي تاثير داروهاي جينكوبيلوبا و جينكوتيدي (مشابه ايراني) روي وزوز گوش، اين تحقيق با روش كارآزمايي باليني از نوع دوسوكور با روش كنترل توسط شاهد انجام شد. جينكوبيلوبا روي اختلالات حافظه موثر است، خون‌ رساني عروق مغزي را بهبود مي‌ بخشد و روي سلول هاي عصبي، آثار محافظت ‌كننده دارد. تحقيقات انجام شده، تاثير متفاوتي را از اثر جينكوبيلوبا روي وزوز گوش گزارش كرده اند.هدف: بررسي تاثير جينكوتيدي در كاهش وزوز گوش ذهنيمواد و روش ها: 60 بيمار مراجعه كننده به درمانگاه گوش، حلق و بيني كه دچار وزوز گوش ذهني بودند بعد از بررسي كلينيكي و پاراكلينيكي وارد اين تحقيق شدند. سپس به طور تصادفي به اين بيماران دارو (Ginkgo T.D) و دارونما، دو بار در روز، به مدت دو هفته تجويز شد و بيماران در دو گروه دارو و دارونما قرار گرفتند. سپس ارزيابي از نظر تغيير وضعيت وزوز گوش از بيماران براساس پرسشنامه انجام شد.يافته ها: 53.3 درصد بيماراني كه دارو دريافت كرده بودند بهترشدنِ وزوز گوش را ذكر كردند. در حالي كه دارونما فقط 10 درصد بهتر شدن را ذكر كردند (P<0.005).نتيجه گيري: جينكوتيدي باعث تخفيف وزوز گوش Subjective مي شود.   مکانیسم عمل ترشحات ژینکو برای بهبود بعضی بیماریها: ترشحات جینکو که به صورت قرص ، مایع یا تزریق درون رگی تهیه می‌شوند به دلایل بسیاری برای نارسایی مغزی مصرف می‌شوند. مکانیسم عمل آن به این صورت است که با افزایش دادن جریان خون به سمت مغز و توسعه و بهبود ارسال پیامهای عصبی موجب کاهش نارسایی مغز می‌شود. همچنین این محصول یک تنظیف کننده بدون رادیکال آزاد است. نارسایی مغزی می‌تواند باعث ایجاد مشکلاتی در مهارتها و قابلیتهای معمولی فردی ، کاهش انرژی و توانایی فیزیکی ، افسردگی ، پرخاشگری ، سرگیجه ، سردرد و صدای زنگ در گوش شود. با آن که بعضی از افراد مبتلا به طنین صدا در گوش به مفید بودن جینکو ایمان دارند افراد دیگری اعتقاد دارند که جینکو رویهمرفته در این مورد بی‌اثر است.در مورد مکانیسم این عمل باید گفت مهمترین اجزای جینکو شامل فلاونوئیدها و ترپنوئیدها می‌شوند. جینکولید B ، ترپنوئیدی که تاکنون وجود آن در هیچ گونه دیگری گزارش نشده است. در شرایط آزمایشگاهی از عمل عاملهای فعال کننده پلاکتهای خونی جلوگیری می‌کند. این عاملها برای شروع تجمع یافتن پلاکتهای خونی ضروری هستند و این مرحله در حقیقت مرحله آغازین انعقاد خون است. پس بنابراین ممکن است جینکو بتواند در شرایط طبیعی بر روند لخته شدن خون تأثیر منفی بگذارد و این می‌تواند دلیلی باشد برای آنکه چرا روز به روز بر تعداد خونریزش بینی در میان افرادی که از جینکو استفاده می‌کنند افزوده می‌شود.   پراکنش و خاستگاه: خاستگاه راسته جینکوآلس متعلق به دوره پرمین (200 تا 225 میلیون سال پیش) می‌باشد. به نظر می‌رسد که تکامل این گیاه در دوره ژوراسیک (100 میلیون سال پیش) به اوج خود رسیده باشد و فرم برگهای جینکو از آن زمان تغییر نکرده است. جینکو پراکندگی بسیار وسیعی در سطح کره زمین داشته است و فسیل آن تقریبا در هر مکانی از جمله استرالیا و نیوزیلند یافت می‌شود. شایان ذکر است که فسیل گونه دیگری به نام Baiera برگهایی بسیار شبیه به برگهای جوان جینکو و برگهایی که از پایه درخت تولید می‌شوند دارد. از این سابقه مشخص می‌شود که چرا جینکو با نام فسیل زنده نامیده می‌شود. تکامل این درخت در حدود 125 میلیون سال پیش هنگامی که هنوز دایناسورها بر روی زمین پرسه می‌زدند پایان یافت و از آن زمان بدون تغییر باقی مانده است.جینکو بیلوبا در حقیقت یک عضو تنهای زنده از نژاد مقتدر گیاهان شاخه خود است و بنابراین پیوست با ارزش و دقیقی میان حال و گذشته دور زمین محسوب می‌شود. امروزه درخت جینکو بطور طبیعی در مناطق کوهستانی دور در چین شرقی می‌روید با این حال بطور مصنوعی در مناطق وسیعی از جهان از جمله چین ، کره و ژاپن کاشته می‌شود. قدیمی‌ترین نمونه‌های جینکو در باغهای کهن معابد ، قصرها و پرستشگاه‌های ژاپن وحود دارد و چند درخت مشهور جینکو نیز در این مکانها قرار دارد. جینکو به دلیل مقاومت در برابر آلودگی هوا در شهرهای آلوده بسیرا مناسب است و نیز در برابر حملات قارچی و حشره ای و آفات مقاوم است.
ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

مقدمه

تیره آلاله (Rununculaceae) شامل 32 جنس و تقریبا 1200 گونه است که 250 گونه آن فقط به جنس آلاله و 170 گونه به جنس کله‌ماتیس تعلق دارند. تیره آلاله در واقع یکی از تیره‌های بزرگ نهاندانگان است و گیاهان آن بیشتر در نواحی معتدل و سرد و یا در نقاط کوهستانی نیمکره شمالی می‌رویند. تعدادی از گونه‌های این تیره در آسیا ، آسیا- اروپا ، اروپا و آمریکا انتشار دارند. همه آنها کم و بیش گونه‌های مجاور و نزدیک هم هستند و اصالت ساختار گل در گونه‌های قاره‌های ذکر شده حاکی از پیوند و خویشاوندی آنهاست. در ایران نیز تیره آلاله گونه‌های متعددی دارد. (15 جنس و بیش از 127 گونه)

اختصاصات عمومی

اختصاصات دستگاه رویشی

آلاله‌ها بطور کلی گیاهانی علفی ،‌ بندرت درختچه‌ای ، بالا رونده و دارای دمبرگهای پیچنده و پیچکی هستند مانند کله‌ماتیس. این گیاهان غالبا مانند تک‌لپه‌ایها به علت دارا بودن اندامهای زیرزمینی متورم ، نظیر سوخ ، غده ، ریزوم و ریشه‌های متورم ، پایا و چندساله‌اند. برگها ، جز در کله‌ماتیس‌ها که برگهای متقابل دارند ، معمولا منفرد و متناوب بوده و غالبا دارای نیام رشد یافته و پهنکهایی به اشکال متفاوت‌اند.

اختصاصات دستگاه زایشی

گلها گاهی منفرد یا انتهایی هستند ویا به صورت گل آذینهای مختلف ، مانند گرزن (خربق) ، خوشه (آکونیتوم) و خوشه گرزن با شاخه های بسیار (تالیکتروم) مجتمع‌اند. تیره آلاله در حالت کلی بی‌گلبرگ است، از این‌رو چگونگی پیدایش جام و تغییرشکل پرچمها به صورت گلبرگ در آنها اهمیت فراوان دارد.

اختصاصات طایفه‌های مختلف

طایفه کله ماتیده

این طایفه شامل دو جنس آتراژن و کله‌ماتیس است. جنس کله‌ماتیس در جهان بیش از 170 گونه دارد. در ایران نیز چند گونه از آن در دامنه‌های البرز و بخش شمالی ایران می‌رویند. کله‌ماتیس‌ها درختچه‌هایی بالارونده‌اند و با پیچش دمبرگها به صورت پیچک به تکیه‌گاه خود می‌چسبند. آرایش برگهای کله‌ماتیس ، برخلاف همه آلالگان ، متقابل و پهنک آن مرکب شانه‌ای است. گلها معمولا مجتمع و به صورت خوشه گرزن‌هایی در محل پیوستگی دمبرگ به ساقه ظاهر می‌شوند و گاهی نیز تک‌جنس و دوپایه‌اند.

طایفه آنمونه

این طایفه شامل گونه‌های علفی است و غالبا به علت داشتن ریزوم پایا هستند. برگها در گیاهان این طایفه یا مانند آنمون‌ها عمیقا پنجه‌ای هستند و یا نظیر تالیکتروم مرکب شانه‌ای و چند بار تقسیم شده‌اند. اساس ساختار گل ، با وجود شباهت به کله‌ماتیس‌ها ، به نحوی است که غالبا قطعات آن نظیر جنس آنمون نظم سه پر دارند و در زیر هر گل گریبانی از برگ وجود دارد که ممکن است فاصله آن از گل زیاد و یا چون کاسبرگ واقعی کاملا در زیر گل قرار داشته باشد. جنسهای اصلی این طایفه عبارت‌اند از آنمون و تالیکتروم.

طایفه آلاله

گل در این طایفه نسبت به دو طایفه قبلی کاملا متفاوت است، زیرا اولا پنج پر است و ثانیا گلپوش مضاعف دارد و جام رنگین آنها به رنگهای زرد ، سرخ یا سفید کاملا از کاسبرگ سبزرنگ متمایز است. نافه شامل پرچمهای فراوانی است که به صورت مارپیچهای متعدد روی نهنج قرار دارند. مادگی نیز متشکل از برچه‌های آزاد و فراوانی است که روی نهنجی برجسته و رشد یافته قرار دارند.

هر برچه به هنگام رسیدن فندقه‌ای را تشکیل می‌دهد. گلبرگها در بخش پایین خود دارای یکچاله نوشجایی واقعی هستند. تعداد قطعات گل و بویژه گلبرگها در این گروه کاملا مشخص نیست و ممکن است بیش از 5 قطعه باشند، ولی همیشه کمتر از تعداد پرچمهای واقع بر یک مارپیچ‌اند.

طایفه خربق

در واقع از مهمترین تقسیمات این تیره است، شامل جنسهای اصلی نظیر: کالتا ، ایزوپیروم ، سیاه دانه ، خربق (هله‌بوروس) ، کوپتیس ، ترولیوس ، دلفینیوم ، کونسولیدا ، آکونیتوم است. همه این جنسها گیاهانی علفی یکساله یا پایا هستند.

طایفه گل صدتومانی

این طایفه ، که شامل جنسهای پئونیا و هیدراستیس است، با طایفه خربق گروه طبیعی مشخصی را تشکیل می‌دهند که مادگی آنها شامل برچه‌های کم با تخمکهای فراوان‌اند.

کاربرد گیاهان تیره آلاله

بسیاری از گیاهان این تیره ، مانند کله‌ماتیس ، آنمون ، آدونیس ، آکونیتوم ، تاج‌الملوک ، زبان در قفا و پئونیا به عنوان گلهای زینتی در باغچه‌ها کاشته می‌شوند و گونه‌ها و واریته‌های زیادی از آنها به صورت پرورش یافته وجود دارند. در این تیره هیچ گونه‌ای دارای مصرف خوراکی یا صنعتی نیست و تقریبا همگی به علت دارا بودن گلوکوزیدها و آلکالوئیدها کم و بیش سعی هستند. از سایر مواد محتوی در آنها اطلاعات کافی دردست نیست.

بعضی از گونه‌ها از نظر پزشکی اهمیت فراوان دارند. مثلا آکونیتوم دارای آکونیتین و هیدراستیس حاوی بربرین و هیدراستین است. البته سایر گونه‌ها نیز الکالوئیدهای گوناگونی دارند که برخی از آنها در پزشکی و همچنین در ساختن حشره‌کشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. بعضی از آلالگان مانند کله‌ماتیس ، فیکاریا ، هله‌بوروس (خربق) و پئونیا از گذشته‌های دور در طب سنتی و عطاری شناخته شده‌اند.
ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

خوک طلایی

نام علمی:  Hydrastis canadensis

نام انگلیسی: Goldenseal

تیره: آلاله (Rununculaceae)

خوك طلايي براي اولين بار توسط بوميان قبايل آمريكايي به ساكنين اوليه آمريكا معرفي شد. قبايل بوميان آمريكايي آنرا به صورت رنگ موي زرد رنگ و همچنين به عنوان مايع و آب شستشوي بيماريهاي پوستي، تورم چشم ها و انواع گوناگون زكام (مثل سرماخوردگيها و آنفلونزا) مصرف مي كردند. گياه خوك طلايي مي تواند در درمان عوارضي نظير التهاب دها، گلودرد، التهاب زخم، التهاب لثه ها (لثه هاي عفوني)، درد معده، اسهاي، سوء هاضمه،‌ يبوست، انواع زخم ها، سرماخوردگيها و آنفلونزا، خارش مهبل، درد گوش، التهاب ملتحمه جزيي (التهاب چشم) يا ساير ناراحتيهاي چشم مؤثر واقع شود. (در صورت تداوم ناراحتي و خارش چشم به بيش از چند روز يا در صورت شديد بودن آن با پزشك معالج خود مشورت كنيد).

اين گياه در درمان بريدگيها، خراشها، سوختگيها و آكنه و همچنين كاهش ميزان قند خون بالا (ديابت) مؤثر واقع ميشود.

معرفي گياه:

خوك طلايي، گياه كوچي با تك ساقه كركردار است. اين گياه داراي برگهاي پنج ضلعي و دندانه دار، گلهاي ريز و ميوه اي شبيه تمشك است. ساقه ريشه اي تلخ اين گياه يا ريشه آن داراي رنگ زرد قهوه اي روشن و ظاهري پيچ در پيچ و ناصاف است. خوك طلايي وحشي را مي توان به مقدار فراوان در اراضي سايه اي شمال ايالات متحده آمريكا يافت اما اين گياه امروزه بيشتر در مزارع رشد مي كند.

تركيبات گياه:

خوك طلايي حاوي عنصري به نام "بربرين" است كه بسياري از باكتريهاي عامل اسهال را از بين مي برد. بربرين همچنين سبب نابودي طيف وسيعي از ساير انواع جرمها نظير عوامل فاسد شدن خمير و همچنين انگلهاي مختلف از قبيل كرمهاي نواري و ژيارديا مي گردد. بربرين مي تواند سبب فعال شدن گلبولهاي سفيد خون شود و آنها را در مبارزه با عفونت توانمند سازد. بنا به دلايل، بربرين به عنوان داروي ضد عفونت همه جانبه اعم از خارجي يا داخلي تلقي ميشود. خوك طلايي همچنين سبب تحريك توليد زرداب ميشود، مايعي كه از كبد شما ترشح ميشود و به هضم چربيها كمك مي كند. خوك طلايي به عنوان تونيك درماني براي درمان مجراي گوارشي مصرف ميشود و تصور ميشود در درمان يبوست و بواسير مزمن مؤثر باشد.

اشكال موجود:

خوك طلايي به شكل قرص (با محتواي مختلف)، پودر ريشه به صورت انواع كپسول (با محتواهاي مختلف) تنتورهاي الكلي و عصاره هاي داراي الكل كم يافت ميشود.

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

خانواده Ranunculaceae نام فارسي: آدونيس         نام علمي: Adonis sp  نام انگليسي: Spring Adonis    فرانسه: Adonide de printemps آلماني: Fruhlings Teufelsauge

 مشخصات گياهشناسیگياهي است علفي چند ساله و زيبا داراي ريزوم ضخيم و ريشه‌اي تيره رنگ است. از ريشه تيره رنگ اين گياه در بهار هر سال شاخه‌هاي برگدار متعدد خارج مي‌شود. كه برگهاي قاعده‌اي فلس مانند و برگهاي واقع بر ساقه آن غلافدار به رنگ سبز زيبا داراي بريدگي‌هاي زياد است. گل آن درشت و زرد رنگ است. به طور منفرد بر روي شاخه‌هاي گياه ظاهر مي‌شوند. برچه‌هاي آن متعدد و آزادند راس كاسبرگ آدونيس رنگ قرمز شرابي دارد. برگهاي و ساقه‌ها مصرف دارويي و صنعتي دارد.
خواص دارويی در موارد آب آوردن انساج استفاده مي‌شود. اثر مقوي, مدر و معالج بيماري صرع است. آدونيس بر خلاف ديژيتال در بدن جمع نمي‌گردد. اثرات آن در بدن با آنكه خفيف‌تر از ويژيتال است ولي سريعتر از آن ظاهر مي‌شود. فرآورده‌هاي ادونيس در بسياري از بيماريهاي قلبي حاد و در موارد ورم پرده بيروني دل, ورم ماهيچه قلب و آندو كارديت مصرف دارند. مصرف آن در طپش قلب, خفقان صدري, نارسائي دريچه ميترال و آئورت, ضعف قلب, ناراحتي‌هاي قلب منشاء بيماريهاي عفوني, گريپ, ذات الريه, تيفوئيد. آبله و غيره اثر مفيد دارد. دم كرده آن با آنكه طعم تلخ دارد, عدم تحمل در بيماري ايجاد نمي‌كند. فقط گاهي ترتشح آب دهان را افزايش مي‌دهد.

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

شرح تیره علف چای

Hypericaceae

تیره علف چای : گیاهان این تیره عموماً علفی یا به صورت بوته هایی با اعضای چوبی و بندرت درختچه مانند هستند برگهایی متقابل کامل و گلهای نر – ماده منظم ، غالباً به رنگ زرد و شامل 5 کاسبرگ آزاد یا متصل به هم در قاعده ، 5 گلبرگ آزاد و تعداد زیادی پرچم دارند.میوه آنها به صورت پوشینه شکوفا و بندرت سته است.
غالب گیاهان این تیره را جنس Hypericum تشکیل می دهد. پراکندگی آنها معمولاً به صورتی است که بیشتر در نواحی حاره می رویند ولی در نواحی دیگر هر دو نیمکره نیز یافت میشوند.
تعدادی از گیاهان این تیره دارای اسانس یا موارد رزینی مختلف هستند که در کیسه های ترشحی شیزون (اسکیزوژن) و یا در مجاری ترشحی مجتمع می گردند.
ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

پامچال:

نا علمی: primula veris L

نام انگلیسی: cowslip

تیره: پامچال  یا   Primulaceae

مقدمه:

ریشه ، برگها و گلهای پامچال خاصیت دارویی دارند . مواد موثره آن خلط آور است و برای درمان آسم، تنگی نفس و همچنین برای مداوای بیماری های مربوط به معده، روده و کبد مورد استفاده قرار می گیرد.

داروهایی که از ماده موثره ریشه این گیاه ساخته و به فروش می رسد عبارتند از: کوردیت، رادیپون و اکسپکتین.

مشخصات گیاه

پامچال گیاهی است علفی ، چند ساله و متعلق به تیره پامچال که منشا آن اروپای مرکزی و آسیا گزارش شده است و به طور وحشی در جنگلها و بیشه زارها می روید.

پامچال دارای ریزومی استوانه ای به رنگ قهوه ای تیره به طول 10 سانتی متر بوده و ضخامت آن 5/0 سانتی متر می باشد. در قسمت فوقانی ریزوم، اثر برگها و ساقه های که در سالهای قبل از آن منشعب شده اند ،مشاهده می شود. از اندام مذکور ریشه هایی به رنگ زرد یا خاکستری به طول 20 25 سانتی متر و به ضخامت 1 میلی متر منشعب میگردند.

برگها تخم مرغی یا بیضوی شکل و دندانه دارند و به صورت طوقه در پای ساقه قرار می گیرند که مستقیما از قسمت فوقانی ریشه منشعب شده اند. نوک برگها بدون زاویه و کم و بیش منحنی شکل است. سطح برگها برجسته و مواج به نظر می رسد. برگهای جوان کمی خمیده هستند. طول برگها متفاوت است و به شرایط رویشگاه بستگی دارد. (بین 6 تا 10 سانتی متر) و پهنای آن 5/2 تا 3 سانتی متر است.

این برگها محتوی 2% ساپونین و 1% ویتامین ث است. گلهای پامچال در انتهای ساقه های بهنام هامپ قرار دارد که طول آن بین 10 تا 30 سانتی متر است و به صورت وارونه قرار می گیرد.. هامپ فاقد انشعابها یا هرگونه برگ می باشد.

گلها به طول 2 سانتی نتر و به شکل فنجان ، کمی پهن و دارای گلبرگهایی به رنگ زرد یا نارنجی هستند. این گلها در فصل بهار و بین ماهای فروردین - اردیبهشت  تشکیل می شوند.

گلها حاوی مقادیر کمی اسانس ، ساپ.نین و تر کیبات فلاونوئیدی هستند.

میوه از نوع کپسول بوده و محتوی بذر های کوچکی به رنگ قهوه ای است. وزن هزاردانه، 1 تا 4/1 گرم است.

ریشه محتوی 5/0 تا 10% ساپونین با ساختمان تری ترپن است که شامل فنیل گلیکوزیدهایی نظیر پری ورین و پری مولارین و همچنین حاوی مقادیر فراوانی اسید پری مولیک می باشد.

نیازهای اکولوژیکی:

 پامچال خاکهای قلیایی را ترجیح می دهد و در خاکهای حاوی  مقادیر فراوان ترکیبات کلسیم، به خوبی رشد می کند. این گیاه می تواند خشکی را به مدت محدودی تحمل کند.

تکثیر گیاه:

کاشت و تکثیر این گیاه به وسیله بذر و به طریق رویشی انجام می شود.

تکثیر به وسیله بذر:   اگر چه تکثیر پامچال از طریق بذر امکان پذیر است ، ولی روش مناسبی نیست زیرا رشد و نمو گیاهان به کندی صورت می گیرد، به طوری که پس از سه سال می توان ریشه ها را برداشت نمود.

تکثیر رویشی:   تکثیر رویشی از طریق تقسیم بوته انجام می شود . اوایل بهار زمان مناسبی برای تکثیر پامچال است. پس از خارج کردن گیاهان 2 تا 3 ساله از خاک ، هریک را به چند بوته تقسیم و آنها را در ردیفهایی به فاصله 40 سانتی متر کشت می کنند. فاصله دو بوته روی ردیف 20 سانتی متر مناسب است.

گیاهانی که به طریق رویشی تکثیر می شوند رشد و نمو مناسبی دارند و پائیز سال بعد می توان محصول آنها را ( اعم از ریشه، ساقه یا گل) برداشت کرد.

برداشت محصول

اوایل بهار ، قبل از رویش گیاهان و همچنین در فصل پائیز، ریشهها محتوی حد اکثر مقدار مواد موثره می باشند، لذا در هر دو زمان یاد شده می توان آنه را برداشت کرد.

اگرچه در بعضی کشورها از آغاز گلدهی ریشه را برداشت می کنند، ولی بهترین زمان برداشت ریشه پائیز است. پس از برداشت، ریشه را کاملا شسته و تمییز می کنند و سپس در دمای 40 تا 45 سانتی گراد خشک می کنند.. گلها پس از برداشت بلافاصله باید خشک شوند. تاخیر در خشک کردن گلها ، باعث تغییر رنگ  و کاهش مواد موثره آنها می شود.

از آنجا که برگها خاصیت دارویی دارند می توان آنها را به لحاظ داشتن ویتامینها و ساپونینها مورد استفاده قرار داد.

دمای مناسب برای خشک کردن برگها 70 تا 80 درجه سانتی گراد است. در این دما بدون هیچگونه آسیبی به برگها می توان آنها را خشک نمود.

زمان مناسب برای جمع آوری گلها هنگامی است که کاملاباز شده باشند. گلها را باید بدون کاسبرگها برداشت نمود.

معمولا از هر 3 تا 5/3 کیلوگرم ریشه تازه و 6 تا 7 کیلو گرم گل و کیلو گرم برگ پس از خشک شدن، یک کیلو گرم از هر یک حاصل می شود.

این گیاه داروئی ، خاصیت درمانی به شرح زیر دارد :

اختلالات تنفسی

جوشانده ریشه پامچال ، درمان کننده اختلالات تنفسی است .

جوشانده مذکور ،تنگی نفس ، سیاه سرفه ، برونشیت ، ذات الریه  و سرفه های خشک را درمان می

نماید . دم کرده گل پامچال نیز ، برونشیت  ، سرفه های مزمن  ، سرما خوردگی ، گریپ و زکام را

التیام می بخشد .

اختلالات عصبی

جوشانده گل پامچال  ، انواع بیماری های تشنجی  ، هیستری ، سردرد های عصبی ، میگرن و لرزش

اندامها و سایر اختلالات عصبی را درمان می نماید.

این گیاه ، یک داروی ضد تشنج می باشد.

اختلالات کلیوی

جوشانده ریشه یا گل پامچال ، اختلالات  کلیه ، مثانه و مجاری ادرار را برطرف می سازد .

اختلالات خونی

کمپرس با جوشانده ریشه پامچال ،سبب درمان خون مردگی  ،دردهای موضعی ، کوفتگی و ورم  

ناشی از ضربه ها می گردد.

خلاصه آنکه پامچال ،یک گیاه داروئی موثر در درمان بیماریهای عصبی ، تنفسی ، کلیوی و خونی

است

پامچال علاوه بر خواص مذکور  ، داروئی تب بر ، ضد انگل می باشد و حالت تهوع را درمان می

نماید.

خواص درمانی دیگر:

 پامچال در طب به عنوان کرم کش و ضد تشنج استفاده می شود و در بیماریهای عصبی هیستری و تشنجات اطفال مصرف می شود گلهای پامچال داروی موثری برای برونشیت زکام های مغزی و سرفه های مزمن است و اگر کسی به گریپ مبتلا شود می تواند از دم کرده گل پامچال استفاده کند زیرا با اثر بخشی سریع ان خیلی زود از این ناراحتی خلاص می شود همچنین این دم کرده برای کسانی که مبتلا به سر دردهای شدید و میگرن و دل بهم خورده هستند مفیت است.
گل پامچال مقوی و تب بر است .ریشه پامچال را به مقدار 20 تا 30 گرم در یک لیتر آب بجوشانید و برای درمان سیاه سرفه سینه پهلو برونشیت و امراض مربوط به مجاری ادراری مصثرف کنید برای درمان و معالجه ورم کوفتگی که در اثر ضربه وارد می شود و ایجاد خون مردگی در آن ناحیه می کند ریشه پامچال را در یک لیتر آب بجوشانید و بعد پارچه ای را در آن خیس کنید و روی ورم بگذارید و محل ضرب دیدگی را کمپرس کنید.

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

• شناسنامه

   

 

داشت

آبیاری مناسب سبب افزایش عملکرد گل می شود افزودن ازت در طی رویش گیاه نقش عمده ای در افزایش و کیفیت رشد دارد.

برداشت

هنگامی که گلهای قسمتهای کناری گل آذین باز شده باشند و گلهای قسمتهای میانی آن به صورت غنچه (یا در حال باز شدن) باشند باید گلها را برداشت نمود جمع آوری گلها فقط در ساعات خشک روز امکان پذیر می باشد. از این رو گلها را باید پس از خشک شدن شبنم یا مدتی پس از بارندگی برداشت کرد. چنانچه گلها به صورت مرطوب برداشت شوند بعد از خشک شدن قهوه ای رنگ شده و از کیفیت آنها کاسته می شود. گلها را توسط قیچی باغبانی و از ناحیه دمگل جدا می کنند و پس از جدا کردن به صورت وارونه با فاصله های مناسب و بدون وارد آوردن هیچگونه فشار در سبد قرار می دهند خشک کردن گلها باید به وسیله خشک کنهای الکتریکی در دمای 30 تا 35 درجه سانتی گراد انجام شود. (گلها جهت خشک کردن باید به صورت لایه نازک در خشک کن قرار گیرند).عمل خشک کردن در سایه نیز انجام پذیر است. پس از خشک کردن گلها با دقت، رنگ آنها زرد روشن خواهد شد. جمع آوری میوه های رسیده همانند گلها به همراه ساقه انجام می گیرد با استفاده از خشک کن های الکتریکی میوه ها را خشک می کنند. پس از خشک شد میوه ها ، ساقه ها را از آنها جدا کرده و سپس بسته بندی می کنند. نسبت گل تازه به خشک 8 تا 9 به 1 و نسبت میوه تازه به خشک 4 تا 5 به 1 می باشد. میوه های خشک شده سیاه رنگ و سبک هستند و مزه آنها ملس می باشد.

دامنه انتشار

نواحی شمال ایران ، باغهای همدان واریته های متعددی از این گیاه پرورش می یابد.

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

زردچوبه : Turmeric نام علمی: Curcuma longa تیره: زنجفيل"Zingiberaceae زردچوبه گياهي است از خانواده زنجبيل بارتفاع حدود يك متر و نيم كه داراي ساقه متورمي است . گلهاي زردچوبه بصورت سنبله و برنگ سبز مايل به زرد مي باشد . زردچوبه در هندوستان و چين و نقاط حاره زمين مي رويد . از كنار بگهاي غلاف در قاعده ساقه ،شاخه هاي كوچك و ساتوانه اي شكل ضخيمي خاج مي شود كه بصورت مورب در زمين فرو رفته و هر يك ايجاد ريشه مي كنند و مرتبا پايه هاي جديدي بوجود مي آروند . قسمت مورد استفاده اين گياه ساقه زيرزميني آن است كه پس از خارج كردن از زمين تميز كرده و رشه هاي آنرا جدا مي كنند و در آب جوش قرار يم دهند و پس از تيمز كردن بمدت چند روز آنرا خشك مي كنند . زردچوبه رنگ زرد يا خاكستري مايل به قهوه اي درد بوي آن معطر و طعم آن تلخ است. تاريخچه زردچوبه: زردچوبه چون زنجبيل از قديم الايام مصرف مى شده است . پزشكان چينى و هندى در هزاران سال پيش آن را براى درمان چشم درد و زخمهاى جلدى به كار مى برند. اين پزشكان زردچوبه را با شير مى جوشانيدند و آن را دواى ممتازى براى درمان زكام مى دانستند. ((ديوسكوريد)) طبيب يونان قديم آن را به نام زعفران هندى ناميده و عقيده داشته كه زردچوبه داراى همان خواصى است كه زعفران دارد. در قرون وسطى اعراب زردچوبه را در اروپاى غربى معرفى كرده و شناسانيدند. در دفتر دارايى يكى از دارو فروشان شهر فرانكفورت به سال 1450 ميلادى جزو كالاهايى كه نوشته از زعفران هندى نام برده است . در اين زمان زردچوبه يا زعفران هندى را براى معالجه يرقان و امراض كبدى به كار مى برند و همه جا معالجه آن عموميت داشت . پزشكان قرن نوزدهم زردچوبه را اشتهاآور مى دانستند كه اسنداد كبد و طحال را برطرف كرده و براى يرقان و سنگ كليه مفيد است . به طور كلى قرون هجدهم و نوزدهم اگر چه زردچوبه در طب كم مصرف مى شد ولى در صنايع دستى براى پارچه بافى و رنگ كردن چوب به كار مى رفت . خواص زردچوبه اين است كه اعمال دستگاه هاضمه را مرتب مى كند و كبد را تقويت كرده و خروج ادرار را آسان مى سازد. خواص طبى زردچوبه در اثر روغن مايع و ماده رنگى آن است كه به نام ((كوركومين )) معروف است . زردچوبه مثل همه گياهان دارويى نبايد كهنه باشد و بيش از يكسال بر آن گذشته باشد و الا خواص اصلى خود را از دست مى دهد. در گذشته زردچوبه جزو ادويه لازم براى طباخى در آشپزخانه هاى ايران بود كه امروز كم و بيش آن رسم باقى است در شهرستانها مخصوصا شهرهاى مركزى بيشتر آن را در طبخ اغذيه مصرف مى كنند. زردچوبه به غذا طعم مخصوص و رنگ دلپذيرى مى دهد كه چون خواص ‍ طبى آن در قرن بيستم با آزمايشهاى علمى هم ثابت گرديده است هر خانم خانه دارى كه به طعم دست پخت خود علاقه دارد بايد به حد اعتدال زردچوبه را جزو طباخى مصرف كند. زردچوبه از تركيبات ادويه كارى است كه در طباخى مصرف زياد دارد. تركيبات شيميايي: زردچوبه داراي اسانسي مركب از اسيدهاي والرينيك ، كاپرليك و فلاندون مي باشد و همچنين داراي سابي نين ، سينئول ، بورنئول و الكل تورمرول و ماده كوركومين مي باشد كه رنگ زرد زردچوبه بعلت خمين ماده كوركومين مي باشد. خواص داروئي: زردچوبه از نظر طب قديم ايراني گرم و خشك است و براي استفاده درماني مي توان آنرا مانند چائي دم نمود و استفاده كرد البته جديدا در بازار كانادا و آمريكا كپسول آن هم به بازار آمده است : زردچوبه داراي خواص درماني زير است : 1)گرفتگي و انسداد صدا را باز مي كند و براي تميز كردن كبد بكار مي رود . 2)مخلوط يك قاشق غذا خوري زردچوبه و يك قاشق انيسون و سركه براي درمان يرقان مفيد است . 3)براي رفع دندان درد آنرا در دهان انداخته و بجويد . 4)زردچوبه بهترين داروي ضد تورم است و در اروپا و آمريكا از آن بدين منظور استفاده مي كنند كه مي توان از سه فنجان دم كرده زردچوبه در روز و يا مقدر 2 كپسول سه بار در روز استفاده كرد. 5)براي خشك كردن زخم ها و رفع درد آنها مي توان گرد خشك زردچوبه را روي آنها ريخت. 6)زردچوبه بادشكن ، تصفيه كننده خون ، تب بر ، محرك و انرژي زا مي باشد . 7)زردچوبه براي رساندن دمل نيز مفيد است . 8)خانم هائيكه عادت ماهيانه آنها نامنظم است براي تنظيم آن بايد از زردچوبه استفاده كنند . 9)از زردچوبه براي درمان كمر درد ، پشت درد و سينه درد نيز استفاده مي شود . 10)براي درمان اسهال و اسهال خوني حتما از دم كرده زردچوبه استفاده كنيد . 11)زردچوبه در قديم براي درمان رماتيسم و سل بكار مي رفته است . 12)براي درمان التهاب لثه ، زردچوبه را دم كرده و آنرا قرقره كنيد . 13)تحقيقات اخير دانشمندان نشان دادن است كه زردچوبه از سرطان جلوگيري مي كند بنابراين حتماسعي كنيد كه در غذاها از زردچوبه استفاده كنيد. مضرات : با تمام مزاياي گفته شده بايد اشاره كرد كه زياده وري در زردچوبه براي قلب مضر است ولي البته اگر آنرا با ليمو ترش استفاده كنيد اثرات مضرآنرا خنثي مي سازد . احتياط با وجودي كه تاكنون اثرات جانبي از زردچوبه گزارش نشده است ولي در مواردي مصرف آن بايد با احتياط صورت گيرد. از جمله مصرف آن در زمان حاملگي بايد متعادل باشد. همچنين كساني كه مجراي كيسه صفراي آن‌ها بسته و يا داراي اشكال است و يا اين كه داراي سنگ‌هاي صفراوي در كيسه صفرا هستند بايد با احتياط از زردچوبه استفاده كنند. مصرف زردچوبه به همراه غذاها و داروها، بلامانع بوده و تداخلي ايجاد نمي‌كند. مقدار مصرف عادي زردچوبه كه هر روز مي‌توان بدون عارضه جانبي از آن استفاده كرد "1.5" تا"3" گرم در روز است. گرچه قسمت اعظم زردچوبه در دنيا در تغذيه و به صورت پودر مصرف مي‌شود ولي اشكال مختلف دارويي آن نيز در داروخانه‌هاي گياهي بسياري از كشورها موجود است. نحوه تاثیر: از اثرات مهم زردچوبه اثر صفراآوري و تحريك ترشح پانكراس آن را مي‌توان نام برد. تحقيقات بر روي اسانس زردچوبه نشان داده است كه داراي اثر صفراآور و حل و دفع سنگ مثانه مي‌باشد. كوركومين "Curcomin" مهم ترين ماده مؤثر زردچوبه، داراي خواص ضد سموم كبد، ضد ورم. ضد سرطان و ضد عفونت است. از اثرات ديگر كوركومين كه به تازگي تأييد شده است، خواص ضد موتاژن، ضد ايدز و ضد اكسيدان آن مي‌باشد. ماده ديگر زردچوبه به نام "ar–Turmerone " داراي خاصيت ضد سم مار بوده و قادر به خنثي كردن بسياري از سموم مارهاست. زرد چوبه
ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

نام فارسی: زنجبیل یا زنجفیل

نام علمی: Zingiber officinale

نام انگلیسی: Ginger

تیره: زنجبیل یا Zingiberaceae

معرفي گياه

ساقه هاي ريشه دار زنجبيل عبارت از دكمه اي به هم پيچيده، ضخيم و قهوه اي روشن است كه مي توانيد از بازار محلي نيز آنرا تهيه كنيد. از آنجا كه زنجبيل نوعي گياه زيرزميني است لذا ساقة ريشه دار اين گياه بخشي از ساقه اصلي است كه برحسب انفاق در زيرزمين رشد و نمو پيدا مي كند. ريشه اصلي اين گياه از گره هاي موجود روي ساقه هاي ريشه دار آن نمو مي كند. بالاي سطح زمين ساقه هاي 12 اينچي داراي برگهاي طولاني، باريك، كج و معوج و سبز با گلهاي سفيد و سبز مايل به زرد قرار دارد.

کشت:

توسط ریزوم های این گیاه

 

 

تركيبات شيميايي:
از نظر تركيبات شيميايي در گياه زنجبيل پتاسيم اكسالات مشخص شده است.در قسمتهاي زير زميني گياه در حدود 3-1 درصد اسانس روغني فرار شامل كامفن ،فلاندرن ،زينجي برن ،سينئول ،سيترال و بورنئول مي باشد،يافت مي شود.تندي زنجبيل مربوط به وجود جين جرول و شوگائول مي باشد.

گزارش بررسي شيميايي ديگري نشان مي دهد در غده زير زميني گياه مواد زينجي برول ،جين جرول و زينجرون وجود دارد.

اسانس روغني فراز زنجبيل عمدتا شامل ترپن ،فلاندرن ،دكسترو كامفنو سسكي ترپن زينجي برن مي باشد و به علاوه زنجبيل داراي زنجرون ،تعدادي رزين،نشاسته و...است.

مصارف پزشکی زنجبیل:

زنجبیل جزء گیاهان دارویی با ارزش بوده و داردای خواص متعددی از جمله ضد تهوع، مقوی قلب، ضد سخت شدن خون، ضد باکتری، آنتی اکسیدان و ضد سرفه، ضد سموم کبدی، ضد التهاب، ادرار آور، محرک و کاهش اسپاسم و محرک سیستم ایمنی، ضد نفخ و و اقراش ترشحات روده ای معده، پایین آوردن کلسترول خون، و محرک هضم غذا است. در واقع استفاده های متنوعی در جهان از زنجبیل معمول گشته که کاربرد ها یجدی از قبیل پیشگیری از حالت تهوع و استفراغ، کم اشتهایی و بی اشتهایی روانی و حتی مشکلات روماتیسم در صنعت مواد غذایی همچنین به عنوان چاشنی می توان بر شمرد. در چین از ریشه و ساقه ی زنجبیل به عنوان آفت کش برای دفع شته و هاگ ها و قارچ ها استفاده می شود. با توجه به میزان متغیر اساساً زنجفیل که ارزش دارویی زنجبیل وابسته به آن است ، انواعی که بالاتر از 1/5 درصد اسانس داشته باشد ارزش دارویی دارند بنابراین زمانی که زنجفیل کهند باشد و یا به صورت پودر به مدت طولانی مصرف شود کم کم رایحه ی آن کم شده و ارزش دارویی آن کاهش می یابد. زنجبیل محرک مهاز هاضمه و برای هضم غذا بسیار مفید است. زنجبیل برای درمان سوء هاضمه ، نفخ، قولنج، استفراغ، تشنج موضعی، حالت ها ی دردناک معده و تنگی نفس بسیار مؤثر است. عصاره ی زنجبیل همراه با آبلیمو و نمک طعام اگر قبل از غذا خورده شود برای بی اشتهایی مفید است. دانشمندان می گویند: زنجبیل اثر ضد سرطانی دارد و این گیاه باعث مرگ سلولهای سرطانی می شود. همچنین ادویه ی آن از مقاوم شدن سلولهای سرطانی به درمان جلوگیری می کند.

موارد استفاده ی زنجبیل:

در تهیه ی مواد خوراکی و نوشیدنی ، شیرینی ها، بیسکویت، غذاهای پر ادویه ، چاشنی غذا، نان زنجبیلی، ترشی ها و شربت ها و مربا ها به کار می رود.

نكات احتياطي:

انجمن فرآورده هاي گياهان دارويي آمريكا ريشه زنجبيل تازه را از نظر درجه بندي سلامتي و بي خطري در رديف اول قرار داده است لذا زنجبيل گياهي بي خطر و وسيع الطيف است. با اين وجود ميزان تجويزي آن بايد رعايت شود. انجمن آمريكايي مذكور ريشه زنجبيل خشك را در مرتبة دوم سلامتي و بي خطري قرار داده است و توصيه مي كند كه از مصرف آن در طول بارداري اجتناب گردد.

برخي از زنان براي رهايي از علايم بيماري صبح دم از زنجبيل استفاده مي كنند ليكن مصرف زنجبيل براي اين هدف بحث انگيز است. براي رعايت اصول ايمني و سلامتي هرگز نبايد بيش از ميزان معمولي آن مصرف گردد. زنجبيلي كه به عنوان بخشي معمولي از برنامه غذايي فرد مصرف مي شود بي خطر تلقي مي شود.

تداخل هاي احتمالي:

اگر داروهاي تهيه شده از سير يا داروهاي ضد انعقادي نظير وارفارين يا داروهاي مربوط به درمان ديابت مصرف مي كنيد و مي خواهيد جهت پيشگيري از بيماري مسافرت، سرگيجه، ميگرن، گرفتگيهاي رحمي يا ورم مفاصل زنجبيل مصرف كنيد، ابتدا با پزشك خود مشورت كنيد. هر چند هيچ مطالعه اي تداخل اين گياه دارويي را با ساير داروها نشان نداده است، ليكن اين خطر وجود دارد كه زنجبيل اثرات برخي از اين داروها را خنثي و يا تشديد كند.

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

مقدمه

تیره گل سرخ تیره مهمی است که دارای 90 تا 100 جنس و بیش از 2000 تا 3000 گو.نه است. این تیره از یک سو به علت داشتن اختصاصات بسیار کهن مستقیما به < تیره>مربوط می‌شود و از سوی دیگر با دارا بودن تعدادی از گیاهان بسیار تکامل یافته، بویژه گلهایی با تخمدان زیرین ، بسیار پیشرفته است و همچنین گیاهان آن از نظر شکل ظاهری با یکدیگر تفاوت فاحش دارند.

غالب گونه‌های تیره گل‌سرخ در نواحی معتدل نیمکره شمالی پراکنده‌اند و در عین حال بعضی از طایفه‌های آن ، مانند طایفه کیلاژه ، تقریبا همگی در نواحی گرمسیری می‌رویند وعده ای دیگر ، مانند بیشتر گونه‌های طایفه سانگوئی سوریه ، در افریقای غربی انتشار دارند و کمتر همچون گیاهان تیره غلات و یا مخروطیان پوشش گیاهی خالصی را در محیطی نسبتا وسیع بوجود می‌آورند و غالبا به صورت پایه‌ها و یا توده‌های کوچک و گسسته انتشار دارند.

مشخصات

گیاهانی علفی یا چوبی ، با برگهایی منفرد و دارای گوشوارک‌اند. گلها عموما منظم ، 5 پر ، 5 چرخه‌ای و نیمه زیرین یا زبرین هستند. پرچمها غالبا در 3 چرخه تشکیل می‌شوند که در عین حال برخی تغییرات و تفاوتهایی نیز در آنها دیده می‌شود. مادگی شامل تعدادی برچه‌های مجزا از هم است. میوه در گونه‌های مختلف آن بسیار متفاوت ، گاهی برهنه و گاهی محصور در پیاله‌ای حاصل از پوشش گل و پرچمهاست و همین ویژگی <>سبب تمایز طایفه‌های مختلف آن می‌شود. <>در این تیره فاقد آلبومن است.

اهمیت اقتصادی

تعداد زیادی از گیاهان این تیره به علت داشتن مصارف گوناگون اهمیت اقتصادی فراوان دارند. عده‌ای نظیر < توت>، <>، <>، <>، <>، <>، زردآلو ، <>، سیب ، <>، ازگیل دارای میوه خوراکی هستند. < دانه>اهمیت تجاری خاص دارد و علاوه بر مصارف تغذیه‌ای تقریبا از همه انواع آنها ، چه تلخ و چه شیرین ، روغنی به همین نام با مصارف گوناگون بدست می‌آورند. نه تنها از بادام خوراکی ، یعنی آمیگدالوس کومونیس واریته دولسیس و دیگر بادامها بلکه از دانه تمام رزاسه‌های هسته‌دار روغن گرفته می‌شود.

از میوه برخی رزاسه‌ها در تهیه شربتها و نوشابه‌ها و کمپوتها استفاده می‌کنند. از انواع گل سرخها اسانس ، گلاب و عرق می‌گیرند مانند عرق نسترن. علاوه بر گل سرخها و نسترنها ، که دارای واریته‌های زینتی بسیار زیادی هستند، درختان و درختچه‌های زینتی نیز در تیره گل‌سرخ بسیار وجود دارند. امروزه پرورش گلهای زینتی و درختان میوه تیره گل سرخ ، بویژه به روشهای < قلمه>، < پیوند>، کشت بافت ، از مسائل مهم اقتصادی در امور باغبانی به شمار می‌رود. به علاوه گل و برگ و ساقه‌های جوان و حتی پوست ریشه درختان میوه در این تیره به علت داشتن بعضی هتروزیدها و هیدروکینون اهمیت دارویی دارند.

مثلا از پوست درخت سیب ، فلوریدوزید و از پوست گیلاس و گلابی ساپونوزید گرفته می‌شود. از مغز بادام تلخ و مغز هسته عده دیگری از گیاهان این تیره ، آمیگدالوزید که تقریبا سمی است و مقدار زیادی اسید سیانیدریک دارد بدست می‌آورند که برای تهیه داروها مورد استفاده است. از برگ برخی رزاسه‌ها مانند ازگیل به علت دارا بودن مقدار زیادی تانن در داروسازی و نیز به مقدار زیاد در دباغی استفاده می‌شود. ریشه و اندامهای زیرزمینی توت فرنگی همچنین اسپیره‌آ به علت داشتن مقدار زیادی تانن به عنوان داروهای سنتی از قدیم مورد استفاده بوده‌اند.

جنسهای تیره گل سرخ

جنس هلو

درختانی دارای برگهای کم و بیش لوله شده و میوه‌ای شفت با میان‌بر آبدار ، شیرین و خوراکی هستند. سطح میوه پوشیده از کرکهای مخملی و سطح هسته دارای فرورفتگی و برجستگیهایی نامنظم است. از این جنس گونه هلو Persica vulgaris با واریته‌های مختلف در ایران کاشته می‌شود.

جنس توت فرنگی

گیاهانی علفی ، پایا ، واجد استولون ، با برگهای سه برگچه‌ای و گلهای سفید و نر و ماده‌اند. این جنس در ایران تنها دارای یک گونه به نام فراگاریا وسکا است که در کف جنگلهای شمال ایران بویژه جنگلهای کوهستانی کناره دریای خزر بطور فراوان به صورت فرش چمنی در زیر جنگل می‌روید و واریته‌های پرورش یافته آن تقریبا در سراسر ایران کاشته می‌شوند.

جنس بادام

درختچه یا درختانی با برگهای کامل و کم و بیش لوله شده‌ند. میوه آن دارای میان بر کم رشد و چرمی و پایه یا دم کوتاه و ضخیم است. این جنس در نقاط مختلف بویژه در ارتفاعات و کوهستانهای ایران دارای 19 گونه به نامهای مختلف بادام ، بادامچه و بادامک است و بادام اهلی یا تجارتی واریته‌ای از گونه آمیگدالوس کومونیس است.

جنس گیلاس

درختانی کوچک یا درختچه‌هایی با برگهای معمولا تا شده ، تخم مرغی ، ساده و حاشیه دندانه‌دار هستند. جام گل دارای پرآذین تا شده با چین خوردگی طولی است. میوه شفت کروی ، گوشتی و آبدار است. این جنس 13 گونه دارد که در تبریز و دیگر نواحی آذربایجان ، مازندران ، گیلان و جنگلهای شمال کشور یافت می‌شود. گیلاس اهلی و پرورشی به احتمال زیاد از گونه سرازوس اویوم است.

جنس زردآلو

این جنس دارای جامی با پرآذین تاشده و واجد چین طولی است و از آن فقط گونه زردآلو Armeniaca vulgaris در نواحی اراک ، تبریز و بلوچستان نام برده شده است و چند واریته پرورش یافته در نقاط مختلف دارد.

جنس گلابی

پیروس درختانی دارای برگهای ساده ، گلهایی با کاسه 5 لبه ، گلبرگهای سفید ، بساکهای صورتی یا بنفش ، تخمدان 5 خانه‌ای منتهی به 5 خامه هستند. این جنس بیش از 7 گونه در جنگلهای شمال ، دامنه‌های البرز ، ارتفاعات کرج ، چالوس ، آذربایجان و بویژه اطراف ارومیه دارد. گونه خوراکی آن پیروس کومونیس است.

جنسهای دیگر

از دیگر جنسهای این تیره می‌توان به جنسهای سیب ، به ، گوجه وحشی ، سوربوس ،‌ شیر خشت ، ازگیل ،‌ زالزالک ، نسترن ، اسپیره ،‌ تمشک و توت‌فرنگی اشاره کرد.
ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

گل سرخ Rosaceae	:تیره
Rosa canina L.	:نام لاتین
Dog rose – pig rose	:نام انگلیسی
نسترن – گل سرخ وحشی	:نام فارسی
ورد السیاج – وردبری - وردالصینی	:نام عربی

                  

شرح گیاه

نیاز اکولوژیکی

اين گياه به خاطر ظرافت و عطرش به صورت اهلي در خانه ها پرورش پيدا مي كند.

گل نسترن از دسته گلهايي است كه موارد درماني متعددي دارد. خود گل نسترن در عوارض پوستي مورد استفاده قرار مي گيرد. از روغن دانه اين گياه به عنوان شاداب كننده پوست و تقويت كننده پياز مو استفاده مي شود. هم گل اين گياه و هم دانه آن منبع ويتامين C است.

ثمر اين گل بعد از ريختنش به صورت گرد و قرمز رنگ پيدا مي شود كه اصولاً كاربرد دارويي دارد و بيشتر به صورت دم كرده از آن استفاده مي شود. همچنين باعث تقويت سيستم دفاعي بدن مي شود.

گل دهي اين گياه از اواسط ارديبهشت شروع مي شود و تا آخر پائيز ادامه دارد. نحوه استفاده صحيح از آن بدين گونه است كه بعد از چيدن، گلها بايد در جاي مناسبي خشك شوند تا بو، عطر و خاصيت دارويي آن از بين نرود و اگر قرار است كه بعد از ريختن گلبرگها از دانه اين گياه استفاده شود بايد ناخالصي هاي آن را از بين برد و بصورت خالص مورد استفاده قرار داد.

آماده سازی خاک

تاریخ و فواصل کاشت

کاشت

این گیاه را در زمینهای زراعی پلا استفاده که امکان فرسایش آنها وجود دارد، می توان کشت کرد. تکثیر نسترن کوهی توسط بذر صورت می گیرد. پس از جمع آوری دانه های داخل میوه آنها را باید کشت کرد. دانه ها برای مدت نسبتاً طولانی قوه رویش مناسبتی دارند. در اواسط شهریور اقدام به کاشت دانه ها در خزانه های مخصوص می کنند. فاصله بین ردیفها در خزانه 40 تا 60 سانتی متر مناسب می باشد. پس از آبیاری منظم و وجین علفهای هرز سطح خزانه ، در بهار سال آینده بذرها سبز می شوند و ارتفاع نهالها تا پائیز همان سال به 15 تا 20 سانتی متر و ضخامت ساقه به 5/0 تا 1 سانتی متر می رسد. فصل پائیز زمان مناسبی برای انتقال نهالها به زمین اصلی است. نهالها در ردیفهایی به فاصله سه تا چهار متر و فاصله دو بوته در طول ردیف 50 سانتی متر در زمین اصلی کشت می شوند. به منظور سهولت در برداشت میوه و استفاده از ماشین آلات کشاورزی نهالها را به صورت نواری می توان کشت کرد. گیاهان از رشد و نمو سریعی برخوردارند به طوری که مدتی پس از انتقال به زمین اصلی فاصله ردیف ها بر اثر رشد گیاهان بسته می شود.

داشت

قبل از انتقال نهالها به زمین اصلی ، مبارزه با علفهای هرز زمین ضرورت دارد. قبل از کشت می توان از علف کش هونگازین به مقدار پنج تا شش کیلوگرم در هکتار یا از علف کش سیمازین به صورت محلول پاشی استفاده کرد. برای مبارزه با علفهای هرز چند ساله از علف کش هونگازین و یا بوونیول به مقدار 10 تا 12 کیلوگرم در هکتار یا از علف کش رونستار به مقدار 8 تا 10 لیتر در هکتار می توان استفاده نمود. از بیماریهای قارچی این گیاه سفیدک پودری است که برای مبارزه با آن می توان از گل گوگرد و یا سایر قارچ کش های سولفوره استفاده کرد. دیگر بیماریهای گیاه. رنگ صورتی، گال ریشه می باشد.

برداشت

زمان مناسب برای برداشت میوه هنگامی است که میوه ها سفت و به رنگ سرخ براق باشند. چنانچه میوه ها با سرما مواجه شوند یا این که میوه ها برای مدت بیشتری روی گیاه بمانند (با تأخیر برداشت شوند) قسمت گوشتی میوه نرم و به شکل خمیر در می آید. در این حالت میوه ها فاقد ویتامین C و فاقد ارزش دارویی هستند. برداشت میوه های نارس نیز مناسب نیست. زیرا این میوه ها مقادیر بسیار کمی ویتامین با خود دارند. پس از برداشت میوه ها را از قسمت طولی بریده و پس از خارج کردن دانه ها آنرا تمیز می کنند. میوه های تمیز شده را باید خشک و سپس به قطعات مناسبی تقسیم نمود. برای خشک کردن میوه باید از خشک کن الکتریکی در دمای 80 تا 90 درجه سانتی گراد استفاده کرد. در این حالت میوه ها رنگ طبیعی خود را حفظ کرده به رنگ سرخ مشاهده می شوند. مقدار عملکرد میوه 8 تا 10 تن در هکتار است نسبت میوه تازه به خشک دو به یک است.

دامنه انتشار

الموت، قزوین، ارتفاعات البرز، جنوب کشور، سهند، نیشابور کوه دنا، پل زنگوله، کندوان، دره کرج، نساء،لرستان، اراک، همدان و مناطق دیگر.

ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید

شرح تیره کتان

Linaceae

گیاهان این تیره به صور مختلف علفی یا درختچه مانند و دارای برگهائی معمولاً متناوب ساده و استیپول دار می باشند. گلهای نر و ماده و منظم دارند هر گل آنها شامل 4 یا 5 گلبرگ زود افت و 5 تا 10 پرچم زایا و متصل به هم در قاعده است. مادگی گل آنها از 5 برچه پیوسته به هم (گاهی کمتر) تشکیل می یابد که مجموعاً تخمدانی چند خانه بوجود می آورند.
میوه آنها پوشینه شفت یا فندقه و غالباً بدون آلبومن است. ساقه بعضی از این گیاهان مانند انواع Li دارای دسته های فیبر قابل استفاده در صنعت است. دانه تعدادی از آنها نیز لعاب فراوان دارد.
تیره کتان مجموعاً شامل متجاوز از 200 گونه می باشد که در غالب نواحی کره زمین به استثنای مناطق سرد پراکنده اند
ارسال به شبکه هاي اجتماعی باکلیک روی ستاره یک امتیازبه این مطلب بده

نوع مطلب :
نوشته شده در 2009/1/8 توسط امیرحسینamir hosseinستوده بیدختیsotoudeh | لينك ثابت|نظر دهید