Elsevier’s Dictionary of Acronyms

4 MB  |  pdf |  ۷۴۲ pages

این فرهنگ شامل یک فهرست الفبایی از تقریباً ۳۰۰۰۰ (سی‌هزار) مترادف، مخفف، حروف اختصاری، و نشانه‌هاست که به ۲۰۰۰ زمینه‌ی مختلف مربوط شده و به حوزه‌هایی که از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را در بر می‌گیرند، سرک می‌کشد. به همین خاطر این فرهنگ یک مرجع بسیار ارزشمند در دست افراد حرفه‌ای محسوب شده و برای کسانی که می‌خواهند همواره در جریان تحولات، مخصوصاً در زمینه‌ی علوم و فن‌آوری قرار داشته باشند، یک وسیله‌ی منحصر به فرد خواهد بود..

Download from Rapidshare

درخشان‌ترین منطقه ستار‌ه ساز  

ستاره‌ها معمولأ زمانی به وجود می‌آیند که ستارگان بزرگ در حال مرگ، ستاره‌های کوچک را در هسته از خود باقی بگذارند

 تصویر زیباي زير ابر ستاره سازی به نام NGC 346 است. این ابر در واقع ترکیبی از نور با طول موج‌های مختلف است که توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر (فرابنفش)، تلسکوپ تکنولوژی نوین رصدخانه جنوبی اروپا (با نور مرئی)، و تلسکوپ فضایی نیوتون XMM متعلق به اسا تهیه شده است.

رصد‌های فرابنفشی ذرات سرد را به رنگ سرخ، اطلاعات مرئی گازهای تابان را به رنگ سبز و اشعه ایکس گاز‌های بسیار داغ را به رنگ آبی نشان می‌دهد. ستاره‌های معمول در این زایشگاه به صورت نقطه‌های آبی با مرکزیت سفید نشان داده شده، در حالی که ستاره‌های جوان پوشیده شده در درون ذرات گرد، به صورت نقطه‌های سرخ با مرکزیت سفید دیده می‌شوند.

تنوع رنگ در این تصویر نشانگر آن است که ستاره‌ها در این محل به دو روش به وجود می‌آیند:  یکی با کمک باد و دوم توسط تشعشعات. ستاره‌ها معمولأ زمانی به وجود می‌آیند که ستارگان بزرگ در حال مرگ، ستاره‌های کوچک را در هسته از خود باقی بگذارند. اولین مکانیزم وابسته به تشعشعات در نزدیکی مرکز ابر نشان داده شده است. در این محل تشعشعات ستاره‌های بزرگ توسط ابر گرد و غبار اطراف آن بلعیده می‌شود و در نتیجه امواج ضربتی‌ای را به وجود می‌آورد که گاز و گرد را به صورت ستاره‌های جدید متراکم می‌سازد. سپس مواد متراکم شده، به صورت کمانی از رشته‌های سرخ و نارنجی ظاهر می‌شود، اما ستاره‌های جدید در داخل این رشته‌ها هنوز هم توسط گرد و غبار احاطه شده و به همین خاطر دیده نمی‌شوند.

اما مكانیزم دوم یعنی وابسته به باد، در قسمت بالایی ابر اتفاق می‌افتد. لکه ستاره‌های صورتی‌شکل منزوی شده در قسمت بالایی چپ، در اثر بادهای سنگین یک ستاره بزرگ که در قسمت چپ قرار دارد به وجود آمده است. این ستاره بزرگ حدود 50 هزار سال قبل به صورت یک ابرنواختر منفجر شده بود، اما قبل از مرگ، باد هایش گاز و گرد را به صورت ستاره‌های نو به هم فشرده بود. هرچند این ستاره بزرگ در تصویر دیده نمی‌شود، اما حباب ایجاد شده در زمان انفجار در نزدیکی‌های لبه، به صورت لکه سفید و یک هاله آبی در قسمت بالایی چپ دیده می‌شود (این لکه سفید در واقع ترکیبی از سه ستاره است).

این ابر در واقع درخشان‌ترین منطقه ستاره ساز در ابر کوچک ماژلانی و به صورت یک کهکشان نامنظم کوتوله می‌باشد که در فاصله 210 هزار سال نوری به دور کهکشان راه شیری در گردش است.

اسرار و رموز زیر پوسته زمین 

در حالیکه اطلاعات اندکی تاکنون در باره مرکز کره زمین در اختیار بوده است، هم اکنون داده های مربوط به زمین لرزه ها ثابت می کند که مرکزی ترین و درونی ترین لایه کره زمین واقعا سخت است.
به گزارش سرویس بین الملل سایت بازیاب ، هر چند که زلزله 5/7 ریشتری در موزامبیک در قاره آفریقا در فوریه سال 2006 میلادی خسارات مالی بزرگی به جای گذاشت و دو نفر نیز جان سپردند اما دانشمندان ژاپنی توانستند از این زلزله به نفع تحقیقات خود استفاده کنند.
شبکه ای از دتکتورهای بسیار حساس در ژاپن امواج زمین لرزه موزامبیک را ثبت کردند و زمین شناسان بر اساس این داده ها که به تازه گی در نشریه علمی "طبیعت" منتشر کرده اند، کیفیت داخلی ترین و مرکزی ترین لایه و بخش زمین را کشف کردند که یکی از رموز و اسرار بزرگ زمین است.
از آنجا که یک سوند کاوشگر و تحقیقی در مسیر 6400 کیلومتری تا مرکز زمین تحت تاثیر گرمای شدید ذوب و تحت فشار عظیم نرم و له می شود، پژوهشگران نمی توانند چنین سوندی را به سادگی به مرکز زمین بفرستند.
چنین کاوشگری باید ابتدا از 3 هزار کیلومتر لایه سنگی و سخت زمین و سپس یک قشر آهنین مایع 2 هزار کیلومتری و آتشین عبور کرده تا به مرکزی ترین و دورنی ترین لایه و سپس به هسته زمین برسد.
این در حالیست که هسته زمین با 6700 درجه سانتیگراد حتی داغ تر و گرم تر از سطح خورشید است و باید یک مایع آتشین باشد، اما فشار توده زمین هسته آن را به یک گلوله آهنین سخت و محکم تبدیل کرده است.
این تئوری، یک دیدگاه و نظر علمی است و هنوز ثابت نشده است که مرکز و هسته زمین، واقعا سخت و محکم است و صرفا بطور غیرمستقیم و از طریق تجزیه و آنالیز امواج زمین می توان چنین امری را ثابت کرد.
از آنجا که امواج از مرکز یک زلزله به سمت وسط زمین پیش می روند، خصوصیات خود را در مرز بین هسته آهنین سخت و مایع تغییر می دهند. در انتهای دیگر زمین و در نقطه ای که امواج در نهایت می رسند، می توان نشانه های زمین لرزه را با خصوصیات خاصی ثبت کرد و اصطلاحا انگشت نگاری زلزله ای یک هسته سخت و محکم را ثبت کرد.
بر پایه گزارش"جیمز وکای" کارشناس زلزله از دانشگاه بریستول انگلیس و همکارانش در نشریه طبیعت، این پژوهشگران که چندین سال در جستجوی اینگونه علامت ها و نشانه های زمین هستند، داده ها و علامت های ثبت شده در شبکه سنسور ژاپن موسوم به "اچ.آی.- نت" را نیز بررسی کردند.
از آنجا که چنین علامت هایی پس از عبور از چند هزار کیلومتر از مرکز زمین تا سطح آن، صرفا اندکی از انرژی خود را دارا می باشند، اندازه گیری چنین علامت هایی در حالت عادی بسیار سخت است.
پژوهشگران برای دسترسی به این اطلاعات که آیا هسته داخلی زمین سخت و محکم است، باید از درون داده های ثبت شده، راه امواج را مجزا و فیلتر کنند.
شبکه سنسور در ژاپن حتی تمام امواج زمین لرزه ای را ردیابی و ثبت کرده است که از راههای دیگر از لایه های زمین عبور کرده اند و می توان آنها را با صدای مهیب قطارها بر روی ریل، صدای تکان دادن درختان توسط باد به سادگی اشتباه گرفت که دائم زمین را تکان می دهند.
اما "یوآخیم ریتر" متخصص فیزیک زمین در دانشگاه فنی کارلسروهه معتقد است که "وکای" توانسته است خوشبختانه امواج واقعی زمین لرزه و تکان های دیگر داخل زمین را از یکدیگر تفکیک کند. ریتر نتایج تحقیقات وکای را دارای قابلیت علمی خواند و تاکید کرد، بیش از 700 سنسور شبکه اندازه گیری ژاپن که در عمق زمین قرار داشته اند بندرت تکان ها و مزاحمت های سطح زمین را احساس و ردیابی و ثبت کرده اند.
این ژئوفیزیکدان آلمانی در عین حال می گوید، مساله سخت و محکم بودن هسته داخلی زمین اصلا یک موضوع مهیج و داغی نیست و در حقیقت بحثی در این رابطه وجود ندارد که هسته زمین سخت است.
ریتر افزود، موضوع کیفیت ترکیب مرکز زمین مهمتر از مطالعاتی می باشد که یک ماهیت سخت برای مرکز زمین قائل است.
این ژئو فیزیکدان دانشگاه کارلسروهه می گوید، بشر هنوز کیفیت ترکیب مرکز زمین را نمی داند و در این مورد همچنان در ناآگاهی به سر می برد.
بطوریکه پژوهشگران معتقدند که لایه آهنین در مرکز زمین سریع تر از بقیه زمین می چرخد اما علت این امر برای دانشمندان نامشخص می باشد و احتمالا این است که فلز در همه نقاط از کیفیت و خصوصیت مساوی برخوردار نیست.
"کنت کره آگر" زمین شناس دانشگاه واشنگتن در سیاتل می گوید، هسته درونی و داخلی زمین یک جهان برای خود است و احتمالا ساختار کریستالی میکروسکپی که لایه آهنین و سخت در آن قرار دارد، در همه جا مساوی و مشابه نیست.
"کره آگر" افزود، ما به عنوان نمونه احتمال می دهیم که نیمه گلوله غربی و شرقی زمین نیز با یکدیگر تفاوت دارند.
"کره آگر" نیز داده های "وکای" را به ویژه از این جهت جالب می داند که امواج زمین لرزه موزامبیک در آن دو بار ثبت شده اند. اولین نشان و علامت این امواج زلزله پس از یک سفر 5/29 دقیقه ای به ژاپن می رسد و صرفا 7 ثانیه بعد، دومین نشان این امواج ظاهرا پس از عبور از هسته درونی زمین به ژاپن می رسد.
از آنجا که دومین بخش امواج از یک لایه دیگر گلوله فلزی عبور کرده است که خصوصیت دیگری دارد، سرعت آن کمتر بوده است.
از دیدگاه پژوهشگران، کیفیت ترکیب مرکز آهنین زمین ما، برای این کره اهمیت دارد. در حالیکه هسته سخت و محکم زمین دائما رشد می کند، لایه و قشر و جداره خارجی هسته را گرم و داغ می کند که از آهن مایع است.
فلز در اثر این انرژی، در لایه های زمین جریان یافته و در نهایت حوزه مغناطیسی زمین را ایجاد می کند.
پژوهشگران برای درک این به اصطلاح "دینامو"، تمایل دارند داده ها و اطلاعات بیشتری در باره ساختار و ساختمان هسته سخت زمین کسب کنند.
ریتر امید دارد که داده های و اندازه گیری های وکای، از طریق مشاهدات زیادی در دیگر نقاط زمین تکمیل شود.
اما برای دسترسی به چنین مشاهداتی باید متاسفانه هنوز در چند نقطه دیگر زمین، زلزله های خطرناکی اتفاق بیافتد تا از این طریق بتوان یک تصویر از هسته زمین به دست آورد.

ترجمه: مرتضی جوادیان
منبع: نشریه آلمانی سایت 13 اوت 2008

کاگویا در ماه آب نمی یابد...  

همیشه این تصور را داشته ایم که ماه مقادیر قابل توجهی ازآب را در خود پنهان کرده است که از گرمای خورشید در دهانه های تاریک ، محفوظ می باشند

یکی از این دهانه ها با نام شاکلتون در قطب جنوب ماه است که ماموریت های قبلی مشخص کرده اند ممکن است این دهانه ، منبع عظیمی از یخ باشد به طوریکه قادر است نیاز ساکنین آینده ی ماه را برطرف کند.فضاپیمای ژاپنی کاگویا به این دهانه نگریست اما اثری از آب نیافت .

در سال 1994 مدار گرد کلمنتین امریکا ، آزمایشی انجام داد که طی آن سیگنال های رادیویی بازتاب شده از قطب های ماه توسط آنتن های زمینی دریافت می شد و دانشمندان با استفاده از نتایج این سیگنال ها اینطور استنتاج کردند که یخ های پراکنده در خاک مریخ حضور داشته اند و به احتمال

زیاد به صورت آب یخ زده بوده اند.هرچند این ادعا پس از انجام آزمایشی یکسان با استفاده از رادیو تلسکوپی در پورتو ریکو رد شد.این بار ، سیگنال های رادیویی از مناطقی در ماه بازتاب شده بودند که پوشیده از نور خورشید بود(مکانی که حضور آب یخ زده در آن غیر مکن است)  و نتایج یکسانی مانند ماموریت کلمنتین به دست آمد

در سال 1998 داده های به دست آمده یکی از فضاپیماهای ناسا که به منظور یافت معادن موجود در کره ی ماه پرتاب شده بود نیز با نتایج قبلی ادغام شد.توسط دستگاه طیف سنج نوترونی این فضاپیما مقادیر عظیمی از آب آشکار شد که موجب شد ناسا تخمین بزند حدود 3 بیلیون تن متری آب یخ زده در نزدیکی مناطق قطبی سطح ماه وجود دارد.هرچند هنگامیکه این ماموریت در سال 1999 پایان یافت ، فضاپیما به داخل دهانه ای در قطب جنوب ماه سقوط کرد با امید به اینکه موفق به آشکار سازی آب شود اما متاسفانه اثری از حضور آب در نزدیکترین همسایه ی ما یافت نشد

هم اکنون با استفاده از داده های به دست آمده از فضاپیمای کاگویا ، دانشمندان این فرصت را یافته اند تا  دقیق تر به دهانه شاکلتون بنگرند ، چرا که این دهانه بهترین گزینه برای دارا بودن ذخیره آب یخ زده در ماه است.فقدان جو در ماه موجب شده تا نور خورشید نتواند به داخل دهانه ها پراکنده شودو بنابراین نمی توان از آنها به درستی تصویر برداری کرد

با وجود اینکه درون دهانه ها بسیار سرد است (183- درجه سانتی گراد - یعنی شرایطی ایده آل برای یخ بستن آب) هیچ نشان قابل مشاهده ای از حضور یخ در ماه وجود ندارد.تیم کاگویا به این نتیجه رسیده اند که شاید هیچ اثری از یخ در ماه وجود نداشته باشد اما ممکن است آب یخ زده به مقادیر اندک با خاک ماه مخلوط شده باشد

نویسنده:فائزه چقاجردی

منبع : universetoday

برگرفته از آسمان پارس

10  سپتامبر 2008، بزرگترین ماشین علمی دست ساخته بشر، چشمان خود را گشود تا به تماشای نخستین لحظات خلقت کیهان بنشیند. شتاب دهنده غول پیکر  LHC (ابرتصادم گر هادرونی)، بعنوان بزرگترین آزمایشگاه علمی بشر، ابزار کارآمدی است که به تحقیق پیرامون بنیان های سازنده ماده و ابعاد مجهول کیهان پیرامون ما می پردازد. این آزمایشگاه با شبیه سازی رویدادی مشابه آنچه 7/13 میلیارد سال پیش در هنگام وقوع انفجار بزرگ بعنوان مبدا کیهان، رخداد؛ بدنبال بنیادی ترین ذرات سازنده ماده است. برخورد دهنده های ذرات، با برخورد دادن ذرات بارداری همچون پروتون در میدان های عظیم الکتریکی به سرعت های سرسام آوری نزدیک به سرعت نور، ذرات آزاد شده در جریان برخورد را مورد مطالعه قرار می دهند. پیش از این، برخورد دهنده های تواترون (Tevatron) در آزمایشگاه فرمی و نیز RHIC واقع در ایالت های الیونیس و نیویورک ایالات متحده، رازهای بسیاری را از جهان محصور در ابعاد زیراتمی فاش کرده بودند؛ اما قدرت بسیار بیشتر برخوردها و نیز حسگر های پیشرفته تر LHC، به بشر این امکان را خواهد داد تا کشفیات شایان توجهی را در حوزه فیزیک جدید به انجام برساند.

دکتر James Gillies؛ سخنگوی آزمایشگاه CERN

کوچک ترین ذره ای که تاکنون وجود آن به اثبات رسیده است، کوارک نام دارد. در اصطلاح فیزیک، هر ذره ای که از تجمع کوارک ها بوسیله نیروی قوی هسته ای بوجود آید، هادرون نامیده می شود. الکترون ها و پروتون ها نمونه هایی از ذرات هادرونی می باشند. می دانیم که برای مشاهده یک میکروب و یا ساختارهای میکروسکوپی یک برگ به راحتی می توان از یک میکروسکوپ معمولی استفاده کرد که رفتار آن بر اساس عملکرد نور است. طول موج نور معمولی نیز در حدود 10 به توان 6-  متر می باشد. بنابراین ذراتی با ابعاد کوچکتر از این را نمی توان با میکروسکوپ معمولی مشاهده کرد. از اینرو میکروسکوپ های الکترونی برای مشاهده مولکول ها و اتم ها بکار می روند که به امواجی با طول موج 10 به توان 9- متر فعالیت می کنند. از یکسو ایجاد امواجی با طول موج های بالاتر نیز مستلزم بکار بردن انرژی بیشتری است. حال مشاهده الکترون ها و کوارک ها که در ابعادی به اندازه 10 به توان 18- و 19- متر هستند، نیازمند میکروسکوپی با توان ایجاد چنین طول موج هایی است که انرژی بسیار زیادی را می طلبد. LHC، با بهره گیری از آهنرباهای ابررسانای فوق العاده عظیم، تشکیل شده از 270 هزار کیلومتر سیم هادی جریان که در دمای 9/272- درجه سانتیگراد کار کرده و میدان مغناطیسی در حدود 100000 برابر میدان مغناطیسی زمین را ایجاد می کنند؛ قادر به انجام چنین کاری است.

در جریان آزمایشات LHC، 2 موج حاوی میلیارد ها پروتون، به 2 تونل خلأ 27 کیلومتری مدوری در 100 متری زیر زمین که آهنرباهای ابررسانا آن را احاطه کرده اند، تزریق می شود. این دو تونل در 4 نقطه همدیگر را قطع می کنند که همان نقاط برخورد دو موج و از هم پاشیدگی پروتون های اندکی است که دقیقا از روبرو بهم برخورد کرده اند. 4 حسگر بسیار مجهز و بزرگ نیز که کانون فعالیت های آزمایشگاه را تشکیل می دهند؛ در این نقاط قرار دارند و به مطالعه ذرات آزاد شده در جریان فروپاشی پروتون ها می پردازند. این حسگر ها، قادر به ردیابی بیش از 600 میلیون برخورد زیراتمی در ثانیه هستند که تنها کسر معدودی از این برخوردها حاوی اطلاعات علمی ارزشمند است ! متن زیر مصاحبه ای است با دکتر جیمز گیلیس (James Gillis)، سخنگوی مرکز تحقیقات اتمی CERN ، که در آن سعی شده است تا به نتایج علمی آتی این ماشین غول پیکر زمان پرداخته شود.

بعنوان نخستین سوال، مهمترین اهداف علمی LHC چیست ؟

مهمترین هدف علمی LHC، وسعت بخشیدن دانسته های ما پیرامون کیهان است. سوالات ویژه (-ای که LHC در صدد پاسخ به آنهاست)؛ شامل جستجو بدنبال "هیگز-بوزون" ، (ذره ای که ممکن است شواهدی از وجود نوعی مکانیسم، به دست ما بدهد که بر اساس آن، بتوان برای برخی از ذرات بنیادی ماده، جرم در نظر گرفت)؛ جستجو بدنبال ماده تاریک؛ تلاش برای پی بردن به عدم تقارن ماده-پادماده و نیز مطالعه بر روی نوع جدیدی از ماده موسوم به QGP یا پلاسمای کوارک � گلوئونی است.

برتری LHC، بر شتاب دهنده های ذرات پیشین، در چیست ؟

تونل LHC، در سال 1980، برای شتاب دهنده قدیمیتری موسوم به LEP ساخته شده بود که هدف از ساخت آن، درک بهتر از کشفیات انجام شده در دهه های 1970 و 1980 بود. LEP، یک برخورد دهنده الکترون � پروتونی بود در حالی که LHC، یک برخورد دهنده پروتونی است و این به آن معناست که می توان انرژی های بسیار بیشتری نسبت به LEP در آن به کار بست. LHC یک ماشین اکتشاف است.

لحظاتی پس از تزریق نخستین اشعه الکترونی به درون تونل � عکس از مرکز CERN

LHC، کاری را انجام نمی دهد که در طبیعت رخ بدهد و در واقع تنها مشاهده چنین فرایندهایی را برای ما ممکن می سازد.

ونل LHC واقع در 100 متری زیر زمین

کلیپی از تکنولوژی ال اژ سی 

با عرض ادب و احترام به حضور شما بازدیدکنندگان محترم.

بنا به درخواست یکی از مراجعه کنندگان در زیر کلیپی جالب از تکنولوژی ال اچ سی (همون آزمایشگاه سرن) بزرگترین شتاب دهنده ی ذرات در دنیا قرار داده ام.

امیدوارم مورد توجه شما عزیزان واقع شود.

دانلود فرمت مخصوص رایانه با حجم ۱۵ مگابایت

دانلود فرمت مخصوص موبایل با حجم ۵.۵ مگابایت

منبع

پاك كردن خاطرات ناگوار از حافظه 

جام جم آنلاين: دانشمندان در آمريكا موفق شدند به طور انتخابي بخش‌هايي از حافظه ناآرام و ناخوشايند موش‌هاي آزمايشگاهي را پاك كنند. با توجه به اين دستاورد جديد، دانشمندان اميدوارند روزي بتوانند قرصي توليد كنند كه قادر باشد خاطره‌هاي دردناك را از ذهن پاك كند.

يک قدم ديگر تا نامرئي شدن  

AP :دانشمندان يک گام ديگر به توليد ماده يي که مي تواند انسان ها را ناپديد کند نزديک شدند. محققان دانشگاه کاليفرنيا موفق به توليد ماده يي شده اند که مي تواند نور را در اطراف اجسام سه بعدي طوري منحرف کند که اين اجسام به چشم نيايند و به زبان ساده تر غيب شوند. به گزارش بي بي سي، اين ماده طبيعي نيست بلکه در مقياس نانو و با کمک گرفتن از ميلياردها وسيله سنجش و اندازه گيري، توليد شده است. تيم تحقيق مي گويند روزي خواهند توانست مقياس ناپديد کردن اشيا را آنقدر وسيع کنند که حتي بتوان با کمک آن انسان ها را نيز از نظر ناپديد کرد. اين سيستم جديد درست مثل جريان آبشار در اطراف صخره ها عمل مي کند. نور توسط شيء جذب يا تابيده نمي شود و شخص تنها نور پشت آن را مشاهده مي کند، به همين دليل شيء نامرئي به نظر مي رسد. اين ماده جديد خاصيت ضدانعکاس دارد و از تعداد بسيار زيادي لايه چندگانه براي عبور نور ساخته شده که مانند اشياي شفاف طول موج نور را از خود عبور مي دهند.